Veel Franse skistations zijn gebouwd met één doel: zo veel mogelijk vakantiegangers zo dicht mogelijk bij de piste laten verblijven. Praktisch, maar het resultaat is vaak een verzameling grote betonnen appartementsgebouwen.
Méribel had er net zo kunnen uitzien. Ook Méribel Centre is geen eeuwenoud dorp, maar een skistation dat speciaal voor toeristen werd ontwikkeld. Dat het vandaag toch vooral uit charmante chalets bestaat, is te danken aan strenge bouwregels.
De Méribelstijl
Al in 1936 werd bepaald dat nieuwe gebouwen in het landschap moesten passen en traditionele materialen moesten gebruiken. Na de Tweede Wereldoorlog werkten de Schot Peter Lindsay en architect Christian Durupt die visie verder uit.
Nieuwe gebouwen moesten worden opgetrokken uit hout en natuursteen, kregen schuine daken van leisteen en mochten niet te hoog worden. Die voorschriften werden vastgelegd in een architecturaal lastenboek waaraan ieder nieuw project moest voldoen.
Daardoor ontsnapte Méribel aan de betonnen hoogbouw die vanaf de jaren zestig in veel andere Franse skistations verscheen. De chaletstijl is dus niet eeuwenoud, maar zorgvuldig ontworpen.
Niet elk deel van de vallei is even charmant. Méribel-Mottaret werd later en dichter bebouwd. Het is praktischer en sneeuwzekerder, maar architecturaal vind ik het minder mooi dan Méribel Centre, Méribel Village of Les Allues.
Toch bleef de oorspronkelijke visie overeind. Daardoor verblijf je in het hart van het grootste skigebied ter wereld, zonder uit te kijken op een muur van beton. De charme van Méribel is geen toeval, maar het resultaat van bijna negentig jaar strenge bouwregels.
Plan mijn trip
