Mijn verhaal

Toen ik in volle coronaperiode helemaal alleen in Méribel belandde, had ik nooit verwacht dat deze plek jaren later nog zo’n groot deel van mijn leven zou zijn.

Ik had op voorhand opgezocht wat het grootste Franse skigebied was: Les 3 Vallées. 600 kilometer piste. Daar zou ik toch een lange tijd kunnen skiën, genieten en even aan niets denken? (Al wist ik toen nog niet dat de skiliften die winter uiteindelijk nooit zouden openen.)

Op een ijskoude januaridag, tijdens een sneeuwstorm nota bene, kwam ik zo aan in een klein bergdorp aan de overkant van de vallei. Het was meteen mijn eerste ervaring met millimeterwerk op smalle, besneeuwde bergweggetjes. Want dit was niet de vallei van de chique skistations. Het was een bergdorpje waar buiten twintig huizen en een kerk niet veel meer te vinden was. De dichtstbijzijnde supermarkt lag op twintig minuten rijden, over datzelfde smalle bergwegje. Gelukkig had mijn Airbnb-host me op het hart gedrukt om winterbanden te laten monteren.

Ik had geen plan. De eerste dagen genoot ik dan ook gewoon van de bergen, de natuur en de rust. Maar al snel trok ik naar Méribel en leerde ik heel wat mensen kennen. Mensen die tot op vandaag goede vrienden zijn.

Dat de liften die winter gesloten bleven, betekende niet dat we binnenbleven. Integendeel. Hoewel ik mezelf zeker niet de sportiefste zou noemen, trokken de bergen me naar buiten en leerde ik toerskiënEen vorm van skiën waarbij je met speciale ski’s en stijgvellen zelf de berg op klimt. Daarna verwijder je de vellen en ski je weer naar beneden, vaak buiten de piste. (ski de randonnée). We namen de bus naar het hoogste punt van de vallei en trokken van daaruit, met onze ski’s op onze rug, nog verder naar boven om vervolgens weer naar beneden te skiën.

Soms begon zo’n tocht midden in de nacht, voor een zonsopgang in de bergen. Ergens tussendoor ging ik ook nog paragliden en sprong ik dus gewoon van een berg. Maar een van de ervaringen die me het meest is bijgebleven, was een nacht in een afgelegen refuge. De berghut lag midden in de bergen en had geen stromend water of toilet. Die nacht zag ik de mooiste sterrenhemel van mijn leven. ’s Ochtends werden we vroeg wakker van de kou, die de hut weer was binnengeslopen nadat het vuur was uitgedoofd.

Het was een vat vol avontuur. In een bergketen die nooit meer een volledige winter zo uitzonderlijk stil en intiem zou zijn.

De liefde voor de bergen, de natuur en – ja – de kou had me volledig opgeslorpt.

Tot de plicht weer riep en ik terug naar België moest. Ik verwachtte niet snel terug te keren naar Méribel, al was ik intussen helemaal verliefd geworden op Les 3 Vallées. En dat niet alleen, ik vond er ook de liefde.

Het leven bracht me er dan ook steeds opnieuw naartoe. Ik ging zelfs diezelfde zomer nog terug. Toen ik Méribel binnenreed, dacht ik: dit is al de tweede keer dat ik in Méribel kom! Intussen ben ik de tel kwijtgeraakt.

Mensen spreken in België vaak over een winterdip, maar ik kan je verzekeren: als je de winter hier doorbrengt, is daar absoluut geen sprake van. Integendeel, ik kijk er elk jaar opnieuw enorm naar uit.

Beetje bij beetje leerde ik Les 3 Vallées beter kennen. Ik ontdekte de bakker die het beste pain de mie bakt, de pistes waar je zelfs tijdens een drukke schoolvakantie bijna niemand tegenkomt, de plekken waar je fantastische wandelingen kunt maken, welke route je op een grijze dag het mooiste uitzicht boven een wolkenzee biedt, welke après-ski's nooit doods zijn en welke lunchterrassen het langst in de zon liggen.

Sindsdien kwamen een heleboel vrienden en familie me bezoeken. Zo besefte ik hoe graag ik mijn liefde voor deze streek doorgeef. Ik doe niets liever dan mensen Les 3 Vallées te laten beleven op een manier waardoor zij even verliefd worden op de regio als ik.

Dat is wat ik met Alps with Sarah wil delen. En ik hoop oprecht dat jullie er even hard van genieten als ik.